Huber beschrijft de ontwikkeling van een nieuw concept van gezondheid, waarin functioneren, veerkracht en eigen regie centraal staan. Dit concept blijkt veel draagvlak te hebben bij belanghebbenden, maar bij de operationalisering ervan blijken patiënten een veel bredere invulling van gezondheid te hebben dan hun behandelaren. De brede opvatting van patiënten, met zes dimensies van gezondheid, wordt ‘Positieve gezondheid’ genoemd. Jung beschrijft zijn ervaringen als huisarts met ‘Positieve gezondheid’. In de afgelopen jaren is de werkdruk in zijn praktijk steeds groter geworden, het contact met patiënten korter en het aantal verwijzingen is toegenomen. Voor hem een onbevredigende ontwikkeling. Met het werken vanuit de brede benadering van Positieve gezondheid, waarin het samenwerken met welzijnswerkers vanzelfsprekend wordt, vindt hij zijn oorspronkelijke motivatie weer terug en de ruimte om samen met patiënten te zoeken naar de wezenlijke vraag die zij hebben. Hij illustreert dat met enkele casus.
