(Niet) van je opvoeding afkomen

Enkele weken geleden ontmoette ik bij vrienden een als adoptiekind van drie maanden naar Nederland gekomen jonge man (25), die – zo vertelde hij – na een stormachtige adolescentieperiode met stevig antisociaal gedrag inmiddels in rustiger vaarwater terecht was gekomen. Onze conversatie kwam op de betekenis van nature en nurture in zijn leven. Daarbij meldde hij op een gegeven moment dat ‘… je van een goede opvoeding nooit meer afkomt’. Hij bedoelde dat positief en verdedigde met verve – en dit tot niet geringe verwondering van zijn adoptieouders – de nurture-assumptie (Harris, 1998).