Het vergroten van patiëntveiligheid staat hoog op de zorgagenda. Naast het hebben van een veiligheidsmanagementsysteem (de ‘harde’ kant met procedures, regels, taak- en functieomschrijvingen) is het hebben van een positieve patiëntveiligheidscultuur (de ‘zachte’ kant met een open en eerlijke cultuur waarin (bijna)fouten worden gemeld, men elkaar aanspreekt en bereid is om te leren van (bijna)fouten) noodzakelijk. Een veiligheidscultuur wordt omschreven als een geïntegreerd patroon van individueel en organisatorisch gedrag, gebaseerd op gedeelde waarden en overtuigingen, waarbij er voortdurend aandacht is voor het beheersen van risico’s het voorkomen en beperken van eventuele schade voor de patiënt en medewerkers en het leren van (on)veilig handelen.2)
