Skip to main content
main-content
Top

Tip

Swipe om te navigeren naar een ander artikel

Gepubliceerd in: GZ - Psychologie 2/2019

01-04-2019 | Column

Down Under: het huilkransje

Auteur: Arianne Struik

Gepubliceerd in: GZ - Psychologie | Uitgave 2/2019

Log in om toegang te krijgen
share
DELEN

Deel dit onderdeel of sectie (kopieer de link)

  • Optie A:
    Klik op de rechtermuisknop op de link en selecteer de optie “linkadres kopiëren”
  • Optie B:
    Deel de link per e-mail

Samenvatting

Het is zondagavond, op de kindergroep. De kinderen zijn net door hun ouders teruggebracht na een weekend thuis, en dat is altijd een moeilijk moment. De achtjarige Sven, een kind met autisme, is in klinische behandeling omdat zijn moeder hem niet meer aankon; hij was de baas in huis. Door hem naar de kliniek te brengen, heeft moeder de eerste stap gezet om de regie terug te krijgen. Maar zondagmiddag sloot Sven zich thuis op in de badkamer. ‘Ik ga niet terug naar die gevangenis!’, schreeuwde hij door de dichte deur. ‘Je gaat zelf maar, rotmoeder, ik haat je.’ De moeder van Sven is radeloos. Ze belt huilend naar de groepsleiding: ‘Ik vind het zo zielig voor hem, zal ik hem maar thuis laten?’ Twee uur later staan ze toch samen op de groep. De buurman heeft het slot van de deur opengemaakt en Sven in de auto gezet. Sven huilt terwijl hij zijn moeder uitzwaait.
Metagegevens
Titel
Down Under: het huilkransje
Auteur
Arianne Struik
Publicatiedatum
01-04-2019
Uitgeverij
Bohn Stafleu van Loghum
Gepubliceerd in
GZ - Psychologie / Uitgave 2/2019
Print ISSN: 1879-5080
Elektronisch ISSN: 1879-5099
DOI
https://doi.org/10.1007/s41480-019-0021-7