Nederland besteedt nog steeds een groot deel van de ggz-middelen aan klinische faciliteiten, in het bijzonder aan zorg voor mensen met epa. Dit leidt tot een infrastructuur die ethisch onverdedigbaar is omdat te vaak te veel zorg wordt verleend aan sommigen en te weinig aan velen. De ggz is dichotoom georganiseerd (klinisch of ambulant) en dat maakt de link tussen zorgbehoeften en zorgaanbod statisch: de zorg zit in de muren vast, niet in de behoeften van de patiënt.
