Wanneer een psychoanalyticus ernstig ziek wordt …

Dit artikel betreft de vraag hoe te handelen ten aanzien van patiënten als de psychoanalyticus levensbedreigend ziek blijkt te zijn. Het richt zich met name op de kwestie in welke mate een analysant behoefte heeft aan en recht heeft op transparantie van de zijde van de behandelaar over diens gezondheidstoestand. In de (nogal schaarse) literatuur over dit onderwerp blijken de meningen aangaande de mate van openheid over de aard, ernst en behandeling van de aandoening van de analyticus verdeeld. Het zelfde geldt voor de invloed ervan op onder meer overdracht, tegenoverdracht, analytische ‘ruimte’ en therapeutische alliantie. Naast een overzicht van de verschillende visies op deze thematiek worden eigen ervaringen beschreven: als patiënt lijdend aan non-Hodgkin maar vooral - mede via vignetten van twee controleanalyses - als behandelaar.