Poppenspel

Een onzichtbare hand plakt met wit pleistertape stukken lichtbruin pakpapier aan elkaar. Rommelig en bobbelig, maar juist daarom precies goed om in een oogwenk een woestijnlandschap te scheppen. Verstuivende zandduinen waar je maar kijkt. Twee kleine poppetjes van hout en papier, het ene met een vliegeniersbril op zijn neus en het andere met knalgele haren op zijn hoofd, maken met hun menselijke maat duidelijk hoe groot deze zandvlakte moet zijn die zich uitstrekt tot de horizon. Stop-motion techniek brengt beweging in de poppetjes. Vergeet het pakpapier, dit is de woestijn waar de kleine prins en de piloot elkaar ontmoeten.