Mevrouw de Graaff is naar ons verpleeghuis overgeplaatst vanuit een Amsterdamse instelling voor ouderenzorg. 'Mevrouw vertoont roepgedrag en is vaak onrustig', vermeldt de verpleegkundige overdracht. Er blijkt geen woord aan gelogen. In het eerste uur dat mevrouw deel uitmaakt van ons bewonersbestand, hoor ik haar reeds enige malen heel hard "Ik wil mijn dochter" roepen. Het is voor een argeloze observant een nodeloos geuit verzoek, want de dochter van mevrouw de Graaff, Marion geheten, zit naast haar en houdt haar hand vast. De bevestiging dat Marion toch echt aanwezig is, blijkt een weinig effectieve vorm van symptoombestrijding. Met een frequentie van ongeveer één keer per vijf minuten herhaalt mevrouw de Graaff haar diepste verlangen. Op luide toon. En soms via een "Oh, mijn God, heb medelijden", vergezeld gaand van een oproep aan het Opperwezen. Het gaat door merg en been.
Job van Amerongen werkt als GGZ-verpleegkundige voor Brentano in Amstelveen en als flexkracht voor de dagbehandeling voor jonge mensen met dementie van het Zonnehuis, locatie De Luwte, ook in Amstelveen
