Ik koester warme gevoelens voor Ilse en Anneke, onze maatschappelijk werksters. Niet in de zorg voor mensen met dementie ditmaal, maar bij cliënten met chronisch somatische problematiek. Ik voel beroepshalve nog wel eens mee met door één of andere sadistische vorm van dementie afgebladderde bewoners, maar op de woonunits van de chronische somatiek weet de afdeling ‘Treurigheid des Levens’ ook van wanten.
