Woorden vooraf

Als gevolg van de gezwinde ontwikkeling die de (neuro)biologie de laatste decennia heeft doorgemaakt en vooral door de claims die discipline legt op het onderzoek naar aard en gedrag van mensen, ontstaat bij sommigen de vrees dat er binnen niet al te lange tijd sprake zal zijn van een wetenschap die de basis vormt van de ‘dehumanisering’ van de mens, wat onder andere tot uiting zou komen in het ‘biologiseren’ van hersenziekten. Degenen die dit vrezen, nemen dikwijls hun toevlucht tot het gedachtegoed dat voortkomt uit zulke onzalige theorieën als het creationisme en de idee dat het universum het resultaat is van een intelligent ontwerp (en waar een ontwerp is moet ook een ontwerper zijn) en dat de menselijke geest een entiteit is die geen object van onderzoek van de (neuro)biologie kan en mag zijn.