De dagbehandeling voelde voor mij als een gevangenis in het begin. Ik heb wat tranen gelaten die eerste keer! Dat gevoel dat je alzheimer hebt en naar een dagopvang moet... Maar dat gaat nu een stuk beter. Ik zie ik die dagbehandeling nu echt als een dag om bezig te zijn met anderen. En dat is prettig. We hadden altijd een heel druk leven met onze eigen zaak en veel oppassen. Maar als je ouder wordt, gaat dat allemaal over. Ik had thuis een stuk minder te doen en nu ben ik bezig op de dagbehandeling en verveel ik me helemaal niet. Ik heb er ook wat extra vrijheid gekregen zodat ik mij minder opgesloten voel. Meer beweging, meer naar buiten… Dus ik heb er geen spijt van dat ik ben gegaan.
