Ouderen met een migratieachtergrond wonen langer thuis, ook als zij zorg nodig hebben. Dat is vaak het geval; hun gezondheid is doorgaans slechter dan die van andere ouderen. Al op hun 55ste behoren zij tot de categorie ‘ouderen’. Steeds vaker zoeken de kinderen van deze ouderen naar passende zorg voor hun ouders. Er is een transitie gaande van familiezorg naar met professionals gedeelde zorg. Niet langer is het vanzelfsprekend dat één mantelzorger, meestal een (schoon) dochter, alle zorgtaken draagt. Hoe kunnen zorg- en welzijnsprofessionals hierop inspelen?
