Sigmund Freud beweerde honderd jaar geleden dat het beroep van psychoanalyticus (psychotherapeut) een onmogelijk beroep was. Is dat nog zo in de tijd van hectiek, DBC’s, ROM en het overal en altijd bereikbaar zijn? Hoe kunnen we blijven luisteren en ons steeds weer zo vrij mogelijk maken, om de ander echt te verstaan en samen betekenis te blijven geven? Hoe spelen onze ervarenheid en de ernst van de pathologie van de patiënt een rol bij onze mogelijkheden en onmogelijkheden om een zo goed mogelijke therapeut te zijn? …
