2. Spierwerking bij inspanning

Spieren kunnen zich goed aanpassen aan groei, immobilisatie of belasting, wat belangrijk is voor training en revalidatie. Er zijn drie spiervezeltypes: type I (langzamer, aeroob uithoudingsvermogen), type IIa (gemengd) en type IIx (snel, krachtig). Welke vezels worden aangesproken, hangt af van de intensiteit van de inspanning. De deels genetisch bepaalde spiervezelverdeling beïnvloedt sportprestaties, maar training kan dit versterken. Spieraanpassing wordt gestimuleerd door mechanische spanning, metabole uitputting en spierschade. Krachttoename ontstaat eerst door verbeterde coördinatie, later door spiergroei (hypertrofie). Spieren zijn sterker bij langzame bewegingen en in houdingen waarbij actine en myosine overlappen. Verder passen spieren zich aan veelgebruikte posities aan. Na inactiviteit kunnen negatieve veranderingen meestal weer worden hersteld. Hormonen als testosteron en IGF-1 bevorderen spiergroei, terwijl myostatine deze remt. Excentrische contracties leveren de meeste kracht, maar verhogen ook de kans op spierschade.