21. Spierschokjes

Spierschokjes kunnen veroorzaakt worden door contracties van geïsoleerde spiervezels (fibrillaties), wisselende groepjes spiervezels (myokymieën), verschillende spiervezelbundels binnen een motorunit (fasciculaties), en door (multi)focale of gegeneraliseerde contracties (of tonusverliezen) van spieren (myoklonieën). Bij een restless legs syndrome worden de verschillende ledematen, met name de benen, periodiek kortdurend actief bewogen als reactie op hinderlijke dys- en paresthesieën. Zowel myokymieën als (geïsoleerde) fasciculaties zijn doorgaans onschuldig, en behoeven geen behandeling. In andere gevallen is elektromyografie, elektro-encefalografie en aanvullend beeldvormend onderzoek, en bij het restless legs syndrome polysomnografie, doorgaans gewenst. Corticale myoklonieën reageren goed op anti-epileptica: natriumvalproaat en/of levetiracetam of piracetam; subcorticale myoklonieën op clonazepam. Het restless legs syndrome wordt met langer werkende dopamineagonisten behandeld.