In dit artikel wordt de gesuperviseerde behandeling beschreven van een 28-jarige vrouw met zelfbeeldproblematiek, als gevolg van een acht jaar daarvoor opgelopen aangezichtsverlamming. De zelfbeeldproblematiek wordt aanvankelijk klachtgericht behandeld vanuit de diagnosen morfodisfore stoornis en rouw. Gedurende dit behandeltraject wordt toenemend de invloed van persoonlijkheidsproblematiek manifest. De behandelfocus krijgt, in eerste instantie noodgedwongen, toenemend een persoonsgericht karakter. Dit artikel schetst de worsteling van therapeut, supervisor en patiënte om de behandeling te doen slagen, waarbij uiteindelijk wordt afgestapt van de klachtgerichte behandelfocus.
