De huidige verzekeringsgeneeskundige praktijk ontbeert een systematische benadering om patiënten met psychische stoornissen te evalueren en te begeleiden. In dit artikel wordt een denkkader aangereikt voor de evaluatie en begeleiding van arbeidsongeschiktheid na een psychische aandoening zonder alarmsignalen. Essentiële bouwstenen zijn een duidelijke communicatie over de prognose, peilen naar de perceptie van de patiënt en het detecteren van klinische alarmsignalen. Arbeidsongeschiktheid wordt geëvalueerd door analyse van risico, capaciteit en tolerantie. Zo wordt gestalte gegeven aan een herstelgericht controlebeleid.
