1. Principes en ingrediënten voor het klinisch redeneren

Dit hoofdstuk bevat de ingrediënten voor het klinisch redeneerproces volgens de recente richtlijnen. Het meerdimensionaal belasting-belastbaarheidsmodel bewijst daarbij als klinisch redeneermodel nog steeds goede diensten. Vanuit de verschillende begrippenkaders wordt de therapeut systematisch geleid naar een goed aan de patiënt uitlegbare werkdiagnose. Er is aandacht voor empathie, ‘samen beslissen’ en PREM’s. Het ‘new anatomy’-concept van de bindweefselplaten is verbonden met de begrippen tensegriteit, excentrisch belasten, MCDAS, matrixmetalloproteïnase, neurodynamica en ‘use it or loose it’. Er is speciale aandacht voor nociceptieve, neuropathische en nociplastische pijn (‘de pijnneuromatrix’). De begrippen specifieke en aspecifieke pijn staan ter discussie vanwege de bij beeldvorming gevonden hoeveelheid asymptomatische schade en/of anatomische afwijkingen. De mate van reactiviteit is bepalend voor de keuze van interventies. Met de ‘24-uurregel’ kan de dosering bij lage reactiviteit worden afgestemd. Er is aandacht voor rode, gele, blauwe en zwarte vlaggen en de gevolgen van chronische stress voor het bindweefsel en het limbische systeem. Binnen evidence-based practice wordt de klinische expertise nu gebaseerd op (en gevormd door) de ‘patient values’, ‘best evidence’ en de contextuele factoren (van de patiënt en de therapeut). Intermezzi bevatten interessante overwegingen zoals bruikbare voorstellen voor wetenschappelijke onderbouwing. Het gebruik van metaforen is een van de hermeneutische kenmerken van dit boek.