De nieuwe DSM-5-classificatie geeft aanleiding tot herbezinning op de wijzigingen en de hanteerbaarheid in de praktijk. Sinds de notie van afwijkend gedrag heeft men geprobeerd dit te classificeren en maatregelen te treffen. In de loop der geschiedenis poneerden filosofen, schrijvers, medici en anderen classificaties van mentale toestandsbeelden als ziekten of gebreken, onder verschillende concepten zoals somatisch, gedragsmatig en sociocultureel. Reeds eeuwen hebben Hollandse medici bijgedragen aan het classificeren van psychische beelden. Een onderscheid tussen bijvoorbeeld neurologische en psychiatrische aandoeningen wijzigt al naar gelang de wetenschappelijke ontwikkelingen. De DSM heeft zich eveneens wisselend eclectisch ontwikkeld. Het ‘Handboek voor de classificatie van psychische stoornissen’ is de recentste versie dat sinds 2014 als hulpmiddel door de professional gebruikt kan worden om het psychisch lijden als een complex toestandsbeeld van het individu in wisselwerking met zijn omgeving te classificeren.
