19. Neurocognitieve stoornissen

Bij neurocognitieve stoornissen is er sprake van vooral cognitieve achteruitgang, die door hersenafwijkingen op latere leeftijd ontstaat.

Een delier behoort tot deze stoornissen. Kenmerkend zijn een vrij plotseling veranderd bewustzijnsniveau, concentratie- en oriëntatiestoornissen, hallucinaties en wanen. Een delier komt vooral voor bij oudere patiënten in algemene ziekenhuizen. De behandeling richt zich op de onderliggende (lichamelijke) oorzaak en meestal verdwijnt het delier dan binnen enkele dagen of weken.

Daarnaast onderscheidt men al naargelang de oorzaak de volgende andere belangrijke neurocognitieve stoornissen: vasculaire dementie, frontotemporale dementie (FTD) en lewy-bodydementie. De meest voorkomende neurocognitieve stoornis is echter alzheimerdementie.

Bij alzheimerdementie is er geleidelijke achteruitgang van vooral het cognitieve functioneren. De aandoening wordt gekenmerkt door ophoping van eiwitten in en tussen de zenuwcellen in de hersenen. Voor alzheimerdementie bestaat geen effectieve behandeling. Cliënten en naasten leren omgaan met de toenemende beperkingen. Naast realiteitsoriëntatie- en geheugentrainingen worden validatie en life review ingezet.