6. Neurobiologische ontwikkelingsstoornissen

Bij neurobiologische ontwikkelingsstoornissen gaat het om problemen in de ontwikkeling, waarbij hersenafwijkingen een belangrijke rol spelen. Ze beginnen in de kindertijd en blijven vaak tot in de volwassenheid. De belangrijkste zijn: verstandelijke beperking, autisme, ADHD en ticstoornissen. Mensen met een verstandelijke beperking hebben een lager IQ en hebben in meer of mindere mate moeite zich zelfstandig te handhaven in de samenleving. Een verstandelijke beperking kan tal van oorzaken hebben. Autisme gaat samen met een andere vorm van sociale communicatie, beperkte, stereotiepe gedragspatronen en/of eenzijdige interesses. Cognitief-gedragstherapeutische technieken leren cliënten vooral om te gaan met de beperkingen. Mensen met ADHD zijn onrustig, chaotisch en ongeorganiseerd, waardoor zij dikwijls negatieve reacties oproepen. Cognitieve gedragstherapie kan – in combinatie met medicatie en een helder gestructureerde omgeving – het verloop gunstig beïnvloeden. Ticstoornissen (waaronder tourette) worden gekenmerkt door onopzettelijke, herhaalde motorische bewegingen en/of verbale uitingen. Naast antipsychotica worden vaak cognitief-gedragstherapeutische technieken geadviseerd.