Voorzichtig kam ik haar haren. Wat is ze toch teer, denk ik bij mezelf. Ik leg haar dekens recht en zet een muziekje voor haar op. Ik heb geen idee of ze het nog kan horen, maar een stille kamer lijkt me zo eenzaam. Het ochtendlicht valt door het raam naar binnen. Ik kijk even de kamer rond of het netjes is, mijn blik blijft hangen op het grote houten ledikant vol met kussens. En tussen die kussen ligt, in foetushouding, mevrouw De Witte. Onze ‘Snoes’, zo noemen we haar.
