Net als overal worden er in de zorg fouten gemaakt. Hoewel de afhandeling daarvan en de openheid erover de laatste decennia sterk zijn verbeterd, blijft de impact van een fout op degene die die heeft veroorzaakt een bron van veel (verborgen) leed. Sommige dokters hangen zelfs hun stethoscoop aan de wilgen na het maken van een fout. In de achtbaan van emoties die erop volgt en waarin het slachtoffer (terecht) centraal staat, komen de emoties van de veroorzaker (the second victim) er nogal eens bekaaid vanaf. Terwijl dat ook belangrijk is. Gelukkig is er veel ten goede veranderd, maar we moeten de impact van fouten maken niet onderschatten. Die kan immens zijn. Openheid is dan geboden.
