Pedagogen en psychologen binnen de universiteit hebben tot nu toe weinig aandacht besteed aan onderzoek naar allochtone jeugdigen. Vollebergh wijt dit vooral aan het vigerende onderzoeksbeleid, dat sterke nadruk legt op internationale publicaties. Bovendien heeft de overheid veel onderzoek onder allochtone jeugdigen gefinancierd, en hiermee de universiteiten een alibi gegeven om niet structureel op dit onderzoeksterrein te hoeven investeren. Vollebergh stelt voor gedragsproblemen van allochtone jeugdigen en de jeugdzorg hoger op de academische onderzoeksagenda te plaatsen. Zij schetst de contouren van een ambitieus grootschalig en longitudinaal onderzoeksprogramma. Behalve kwantitatief onderzoek is vooral multidisciplinair kwalitatief onderzoek nodig.
