2. Diagnose

Het Amerikaanse classificatiesysteem DSM (met de nieuwste versie DSM-5-TR) ordent (‘classificeert’) de psychische problematiek. Het systeem vat de symptomen van psychische problemen vooral samen, maar geeft geen verklaring. Al geruime tijd groeit de kritiek op de DSM. Zo zou het leiden tot toenemende psychiatrisering en kan de etikettering nadelige gevolgen hebben voor cliënten. In de praktijk komt bovendien comorbiditeit veel voor en hebben stoornissen veel meer gemeen dan de DSM doet vermoeden. Daarom worden alternatieve, transdiagnostische modellen ontwikkeld. Diagnosticeren is veel méér dan classificeren. Een goede diagnose geeft antwoord op vragen als: wat is er aan de hand, hoe ernstig is het, hoe is het verloop, hoe komt dat, wat is eraan te doen, wat betekent dat voor het dagelijks leven van deze cliënt? De kennis, ervaring en verwachtingen van cliënten en hun naasten worden daar nauw bij betrokken. In het diagnostisch interview worden allereerst gegevens over het leven van cliënten verzameld (anamnese). Daarnaast is de interviewer gericht op beoordeling van hun psychische toestand. Om deze informatie volledig te maken, is vaak lichamelijk onderzoek (o.a. hersenonderzoek) noodzakelijk en/of psychodiagnostisch onderzoek. Dit wordt vaak aangevuld met informatie van naasten en/of andere zorgprofessionals (heteroanamnese).