De 10-jarige Luuk heeft een autismespectrumstoornis. Al is het de juiste diagnose, ik blijf moeite houden met zo'n zakelijke aanduiding (etiket?) van iets wat zo'n leuk kind met zich meedraagt. En al komt hij iedere keer stralend binnen, een volle bso-groep blijft een uitdaging, omdat hij heel gevoelig is voor prikkels. En stel je dan 20 kinderen voor die na school van alles te vertellen hebben en zich verdringen om hun favoriete stoel aan tafel te bemachtigen. Maar daar heeft hij zich inmiddels een beetje tegen gewapend. Toch kon hij voorheen bij een schijnbaar klein akkefietje met andere kinderen flink tot ontbranding komen. De onrust en onmacht die Luuk in dat soort situaties liet zien door te schreeuwen en in de groep rond te lopen als een gekooid dier, wilden we hem (en de anderen met een goed gehoor ook) natuurlijk besparen. We moesten er met Luuk voor zorgen dat zulke situaties niet zo zouden escaleren…
