Daar stond ik dan. Keurig in driedelig pak naast mijn voorganger, in het dorpshuis van Breukelen. Van zijn oudste patiënt, die in een rolstoel werd voortgeduwd, kreeg hij een prachtig afscheidscadeau aangeboden. De mensen die hun vertrekkende huisarts de hand kwamen schudden, konden meteen kennismaken met ‘de nieuwe dokter’. ‘Wat een jonkie nog, hè?’ De rij liep door tot buiten, ver in de straat. Wel 1000 handen heb ik geschud die middag.
