Zolang ik het vak ken, worden verpleegkundigen opgeroepen uit hun schulp te kruipen en expliciet invloed op de zorg uit te oefenen. Er zijn verschillende woorden voor: empowerment, advocacy, emancipatie, witte woede, en zo meer. Tegenwoordig heet het verpleegkundig leiderschap: trek verschillende verantwoordelijkheden voor goede zorg naar je toe. Nu zit daar veel goeds en waars en moois in. Uit ethisch oogpunt is er wel een vraag. Veel verpleegkundigen voelen ethisch onbehagen wanneer er gemopperd en geklaagd wordt over de organisatie. Goede zorg wordt tegengewerkt door wij/zij-denken: wij hier (beneden) op de werkvloer moeten maar en zij daar (boven) in hun kantoren doen maar. Zorginhoudelijke deskundigheid raakt dan losgezongen van beleid, bestuur en beheer. In een organisatie hebben verschillende mensen weliswaar verschillende verantwoordelijkheden. Maar wanneer de een zich niet met de ander mag of wil bemoeien, versterken deze verantwoordelijkheden elkaar niet en leiden niet tot goede zorg.
